A-
 A 
A+
Open login

Γενική

 

ΤΟ 8ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΡΕΥΝΑΣ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ

 

ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ 2017 ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 

 

Ο Σύλλογος Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων (Σ.Ε.Σ.) και το Ινστιτούτο Βιώσιμης Κινητικότητας και Δικτύων Μεταφορών (I.MET.) διοργανώνουν το «8ο Διεθνές Συνέδριο για την Έρευνα στις Μεταφορές» με κεντρικό θέμα: «Το μέλλον των Μεταφορών: Ένα όραμα για το 2030» το οποίο θα διεξαχθεί στις εγκαταστάσεις του Ε.Κ.Ε.Τ.Α, στη Θέρμη Θεσσαλονίκης, την 28 η και 29 η Σεπτεμβρίου 2017.

Το Συνέδριο αποτελεί εδώ και δεκαπέντε έτη θεσμό στην έρευνα στον τομέα των μεταφορών και απευθύνεται  στην εγχώρια επιστημονική και ακαδημαϊκή κοινότητα, στη διοίκηση καθώς και στους ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς και επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην ανάπτυξη και υλοποίηση καινοτόμων εφαρμογών στον τομέα των μεταφορών και συγκοινωνιακών υποδομών. Στόχοι του Συνεδρίου είναι η παρουσίαση των πεπραγμένων και αποτελεσμάτων  της πρόσφατης και τρέχουσας ερευνητικής δραστηριότητας στο πεδίο των μεταφορών στην Ελλάδα και διεθνώς, η συσχέτιση έρευνας και πολιτικής των μεταφορών, η ανταλλαγή απόψεων σε θέματα έρευνας στον τομέα των μεταφορών, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο και η διαμόρφωση συμπερασμάτων και προτάσεων για το μέλλον των μεταφορών και συγκοινωνιακών υποδομών στη χώρα.

Οι επιστημονικές εργασίες που θα υποβληθούν, είναι επιθυμητό να εντάσσονται σε κάποια από τις ακόλουθες επιστημονικές περιοχές (χωρίς να αποκλείονται πρωτότυπες εργασίες σε άλλα αντικείμενα σχετικά με τις μεταφορές) :

Βιώσιμη κινητικότητα
Πολυτροπικότητα στις μεταφορές
Πράσινες μεταφορές
Έξυπνες συγκοινωνιακές υποδομές
Ασφάλεια στις μεταφορές
Νέες τεχνολογίες παρακολούθησης και διαχείρισης κυκλοφορίας
Συνεργατικά σχήματα στις μεταφορές και εξατομικευμένες μετακινήσεις
Αυτοματοποίηση, έξυπνα και διασυνδεδεμένα οχήματα
Διαδίκτυο των αντικειμένων και δεδομένα μεγάλου όγκου στις μεταφορές
Κοινωνικά δίκτυα στις μεταφορές

Η διαδικασία υποβολής των εργασιών θα πραγματοποιηθεί σε δύο φάσεις (περίληψη και πλήρες κείμενο), μέσω της ιστοσελίδας του συνεδρίου www.ictr.gr, σύμφωνα με το παρακάτω χρονοδιάγραμμα:

15η Δεκεμβρίου: Προθεσμία υποβολής περίληψης εργασιών (έως 500 λέξεις)

15η Ιανουαρίου: Καταληκτική ημερομηνία ενημέρωσης συγγραφέων για την αποδοχή ή όχι της εργασίας τους

15η Μαρτίου: Προθεσμία υποβολής πλήρους εργασίας από συγγραφείς

31η Μάϊου: Καταληκτική ημερομηνία αποστολής σχολίων κρίσης πλήρους εργασίας στους συγγραφείς

30η Ιουνίου: Προθεσμία υποβολής αναθεωρημένης πλήρους εργασίας από συγγραφείς

Οι εργασίες μπορεί να γραφούν είτε στην Ελληνική είτε στην Αγγλική γλώσσα με εκτεταμένη περίληψη στην άλλη αντίστοιχα γλώσσα (το συγκεκριμένο προαπαιτούμενο αφορά αποκλειστικά συμμετέχοντες των οποίων η μητρική γλώσσα είναι η Ελληνική). Σε επόμενη ανακοίνωση που θα αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Συνεδρίου θα δοθούν πληροφορίες για τον τρόπο συγγραφής και παρουσίασης των τελικών εργασιών.

Τέλος, σημειώνεται ότι θα δοθεί η δυνατότητα δημοσίευσης επιστημονικών εργασιών υψηλού επιπέδου σε διεθνές επιστημονικό περιοδικό (ειδικό τεύχος με πρόσκληση) ύστερα από πρόσθετη κρίση και κατάλληλη προσαρμογή τους. Ο τίτλος του περιοδικού θα ανακοινωθεί σε επόμενο τεύχος.

 

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το συνέδριο μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του συνεδρίου www.ictr.gr.

 

Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Ο ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟΣ ΛΙΓΝΙΤΗΣ ΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η Ελλάδα κατέλαβε τη 17η θέση ανάμεσα στις 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην εφαρμογή πολιτικών αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, παρουσιάζοντας μικρή βελτίωση σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Ωστόσο, η ‘βελτίωση’ αυτή δεν προέκυψε από αναπτυξιακές πολιτικές που μειώνουν τη χρήση ορυκτών καυσίμων, αλλά λόγω της επιβράδυνσης της οικονομικής δραστηριότητας και της πτώσης ανταγωνιστικότητας του λιγνίτη, σημειώνουν  το WWF Ελλάς και το ελληνικό γραφείο της Greenpeace. Αντίθετα, η χώρα μας όχι μόνο έχει καταφέρει να αυξήσει (!) το ανθρακικό της αποτύπωμα ανά μονάδα ΑΕΠ αλλά επιμένει στην προώθηση μεγάλων έργων ορυκτών καυσίμων τα επόμενα χρόνια!
Τα παραπάνω προκύπτουν από τη διεθνή αξιολόγηση Climate Change Performance Index 2016 που πραγματοποιεί ετησίως η οργάνωση Germanwatch σε συνεργασία με το δίκτυο οργανώσεων Climate Actiοn Network (CAN), στο οποίο συμμετέχουν το WWF και η Greenpeace, και η οποία δημοσιεύεται σήμερα διεθνώς (Ολόκληρη η αξιολόγηση στα αγγλικά στη διεύθυνση : https://germanwatch.org/en/download/16484.pdf).
Η συγκεκριμένη αξιολόγηση βαθμολογεί τις προσπάθειες ανάσχεσης της κλιματικής αλλαγής των 58 κρατών που ευθύνονται συνολικά για το 90% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα από τον τομέα της ενέργειας. Η φετινή επίδοση της χώρας μας παρουσιάζει βελτίωση σε σχέση με τα περσινά αποτελέσματα, καθώς η Ελλάδα κατατάσσεται φέτος στην 25η θέση παγκοσμίως, σε σχέση με την  33η πέρυσι, και στην 17η στην ΕΕ-28, σε σχέση με την και 23η το 2016.
Πού οφείλεται όμως αυτή η φαινομενική βελτίωση; Τον πλέον σημαντικό ρόλο στα φετινά αποτελέσματα έχει διαδραματίσει η επιβράδυνση, λόγω κρίσης, των οικονομικών δραστηριοτήτων σε όλα τα επίπεδα, και όχι η συστηματική προσπάθεια περιορισμού του εθνικού ανθρακικού αποτυπώματος από την κυβέρνηση.
Συγκεκριμένα, η ύφεση είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της συνολικής παροχής πρωτογενούς ενέργειας κατά 21,5% στο διάστημα 2009-2014, ενώ ιδιαίτερα εμφανείς ήταν και οι επιπτώσεις της στους τομείς των οδικών μεταφορών και των κατοικιών, όπου η συνολική κατανάλωση ενέργειας μειώθηκε κατά 28,5%.
Ενδεικτικό της απραξίας, σε επίπεδο εθνικής κλιματικής πολιτικής, είναι πως η Ελλάδα και η Εσθονία είναι οι 2 μόνες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν σημειώσει αύξηση της ενεργειακής τους έντασης από το 2009, ακόμα δηλαδή και μέσα στην περίοδο της ύφεσης.
Παρά το αβέβαιο επενδυτικό κλίμα στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, οι καθαρές τεχνολογίες έχουν αυξήσει το μερίδιο τους σε σημαντικό ποσοστό – το 2014 η παραγωγή από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες ήταν σχεδόν τριπλάσια αυτής του 2009.
Ταυτόχρονα, η μείωση της ανταγωνιστικότητας του λιγνίτη, λόγω της κακής ποιότητας του καυσίμου, της αύξησης του κόστους εξόρυξής του και των αυξημένων δαπανών αναβάθμισης και λειτουργίας των μονάδων της ΔΕΗ είχε ως αποτέλεσμα τον δραστικό περιορισμό της χρήσης του. Έτσι, την περίοδο 2009-2014 η συμβολή του στην ηλεκτροπαραγωγή μειώθηκε κατά 24,5%.
Οι σημαντικότερες διεθνείς εξελίξεις όπως αποτυπώθηκαν στη φετινή έκθεση είναι:
Αρκετές αναδυόμενες οικονομίες, όπως το Μαρόκο, η Ινδία, η Αργεντινή και η Βραζιλία, βελτίωσαν σημαντικά τις επιδόσεις τους.
Η Γαλλία, η Σουηδία και το Ην. Βασίλειο συγκέντρωσαν τις υψηλότερες βαθμολογίες, ενώ στην τέταρτη θέση έρχεται η Κύπρος.
Στον αντίποδα του πίνακα βρίσκονται τρεις από τις μεγαλύτερες οικονομίες παγκοσμίως, ο Καναδάς (55ος), η Αυστραλία (57η) και η Ιαπωνία (60η).
Καθώς καμία χώρα δεν έχει λάβει μέτρα σύμφωνα με τον στόχο ανόδου της παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά 1,5-2°C, οι 3 πρώτες θέσεις της αξιολόγησης παραμένουν κενές για μια ακόμα χρονιά.
Στις θετικές εξελίξεις της χρονιάς καταγράφεται η ακύρωση κατασκευής 30 νέων εργοστασίων άνθρακα την περασμένη χρονιά στην Κίνα.
Κοινό Δελτίο Τύπου WWW & GREENPEACE

 

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ
ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ;
Από τη δεκαετία του 1970 μέχρι και τη δεκαετία του 1990, Ευρωπαϊκή Ενωση και ΗΠΑ δημιούργησαν ένα χωρίς προηγούμενο νομικό σύστημα για την προστασία του περιβάλλοντος.
Το νομικό σύστημα έφερε φόρους, τέλη, αυξημένο κόστος στις πρώτες ύλες και γραφειοκρατικές διαδικασίες αδειοδότησης.
Ενοχλούσε όλους το ίδιο, οπότε δεν δημιουργούσε κάποιο ανταγωνιστικό μειονέκτημα.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 το νομικό σύστημα δημιούργησε μια απρόσμενη τροχοπέδη ανάπτυξης.
Ενόχλησε τη βιομηχανία των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης διότι αποτελεί ανταγωνιστικό μειονέκτημα έναντι των λοιπών χωρών της νεοσύστατης παγκόσμιας αγοράς που δεν έχουν παρόμοια νομοθετικά βαρίδια.
Πώς έγινε αυτό;
Τρεις παράγοντες συντέλεσαν.
Πρώτος παράγοντας : Οι περιβαλλοντικές ρυθμίσεις φόρτωσαν την ευρωπαϊκή βιομηχανία με υποχρεώσεις που ανέβασαν το κόστος παραγωγής «μας».
Δεύτερος παράγοντας : Η έλλειψη περιβαλλοντικών ρυθμίσεων στην ασιατική και τη νοτιοαμερικανική βιομηχανία διατήρησαν χαμηλό το κόστος παραγωγής «τους».
Τρίτος παράγοντας : Η διεθνοποίηση των αγορών έφερε αντιμέτωπη την ευρωπαϊκή βιομηχανία με τη βιομηχανία των ασιατικών και των νοτιοαμερικανικών αγορών.
Απλοποιώντας το παραπάνω πλαίσιο, μπορούμε να πούμε ότι μετά το 2000 διεξάγεται ένας οικονομικός πόλεμος μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ και των αναδυόμενων οικονομιών των χωρών των BRICs (Brasil, Russia, India, China).
Τι σχέση έχει ο παραπάνω πόλεμος με την περιβαλλοντική προστασία στην Ευρώπη και τη CETA;
Απλό.
Προκειμένου να παραμείνει ανταγωνιστική η βιομηχανία των χωρών του ΟΟΣΑ έναντι της βιομηχανίας των χωρών των BRICs, απαιτείται μείωση του κόστους παραγωγής.
Η μείωση του κόστους παραγωγής απαιτεί ελάφρυνση φόρων και τελών, χαμηλότερο κόστος πρώτων υλών και εργασίας, εύκολη και οικονομική αδειοδότηση.
Ολα τα παραπάνω με τη σειρά τους απαιτούν μείωση της νομοθεσίας.
Ποιας νομοθεσίας;
Εκείνης που επί τρεις δεκαετίες (1970-2000) οι χώρες του ΟΟΣΑ φόρτωσαν στη βιομηχανία.
Και εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα:
Οχι τι πρέπει να κάνουν οι χώρες του ΟΟΣΑ. Είναι προφανές ότι απαιτείται νομοθετική απορρύθμιση (περιβαλλοντική, ασφαλιστική, εργασιακή και φορολογική) προκειμένου να μειωθεί το κόστος παραγωγής.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι «ποιος» θα κάνει την απορρύθμιση.
Οι κυβερνήσεις των χωρών του ΟΟΣΑ;
Οχι. Γιατί υπάρχουν δύο δυσεπίλυτα προβλήματα:
Πρώτο, πώς καταργείς εν μια νυκτί νομοθεσία τριάντα ετών και δεύτερο, πώς πείθεις τον κόσμο ότι αυτό είναι απαραίτητο. (Το υπερβολικό κρατικό χρέος, η λογική της ΤΙΝΑ και τα διαρθρωτικά προγράμματα είναι σίγουρα μία επιλογή. Δεν είναι όμως όλες οι χώρες του ΟΟΣΑ σαν την Ελλάδα.)
Η λύση είναι να αναθέσεις την απορρύθμιση σε έναν τρίτο, ώστε και να μην αναλάβεις το πολιτικό κόστος και να μπορείς να του χρεώσεις την ενδεχόμενη πολιτική αποτυχία.
Μέσω συμφωνιών όπως η TTIP, η CETA και η TISA ενώνεις νομοθετικά τη βιομηχανία των χωρών του ΟΟΣΑ έναντι της βιομηχανίας των χωρών των BRICs (ενιαίο μέτωπο) και της δίνεις το δικαίωμα να καταργήσει μέσω αγωγών τη νομοθεσία (απορρύθμιση).
Γλιτώνεις τον κόπο και το διοικητικό κόστος, αρνείσαι την πολιτική ευθύνη, αποπροσανατολίζεις την κοινωνική κατακραυγή. Βγαίνεις αλώβητος δηλώνοντας απλά ότι «η παγκοσμιοποίηση είναι μια αναπόδραστη διαδικασία» (Σταθάκης, «Εφ.Συν.», 22.10.2016).
Τέτοιες πολιτικές αφενός οδηγούν σε νομοθετικές εξομοιώσεις προς τα κάτω, αφετέρου παραπλανούν ως προς την ύπαρξη εναλλακτικών.
Διότι εναλλακτική υπάρχει: Μια εσωτερική αγορά με σεβασμό στο περιβάλλον και την εργασία και υψηλούς δασμούς σε προϊόντα προερχόμενα από αγορές με χαμηλή οικολογική ευαισθησία.
Γιώργος Σμπώκος
Διδάσκει στο μεταπτυχιακό σεμινάριο «Νομικά Περιβάλλοντος»
των Τμημάτων Βιολογίας και Χημείας του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Σελίδα 1 από 4

ΑΞΟΝΕΣ

  • ΑΕΡΑΣ
  • ΝΕΡΟ
  • ΕΝΕΡΓΕΙΑ
  • ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ
  • ΟΙΚΙΣΜΟΣ